De gemeente Zeewolde bestaat vanaf 1984. Maar voor die tijd was de ChristenUnie, toen nog vanuit RPF, GPV en SGP, al actief in de plaatselijke politiek. Slechts enkele leden die toen in Zuidelijk Flevoland woonden hebben de handen inéén geslagen en hebben ervoor gekozen om gezamenlijk op te trekken. Vanuit de aanwezige leden is dhr. B. (Berend zoals we hem allemaal kenden) Huijgen gevraagd deel te nemen aan wat toen het Voorbereidend Lichaam heette.
Toen in 1984 de gemeente GEMEENTE werd moesten er verkiezingen gehouden worden. Hoewel er nog niet zo heel veel adressen van onze achterban hier woonden is besloten om toch met een gezamenlijke lijst uit te komen. Partijen zouden het alleen op eigen kracht echt niet redden. Bovendien was het mogelijk om op basis van een eenduidig programma vanuit de verschillende richtingen toch met elkaar de schouders eronder te zetten. Dit resulteerde in het eerste raadslid namens RPF-GPV-SGP: jawel de heer Berend Huijgen.
In 1986 zijn er opnieuw, toen gelijk met de landelijke ronde, gemeenteraadsverkiezingen gehouden. En opnieuw kregen we een raadszetel. Omdat inmiddels bleek dat het fractiewerk erg veel tijd in beslag nam is gevraagd of de gemeente wilde meewerken aan wat toen een vervangend commissielid heette. Na enige discussie is daarmee ingestemd door de gemeenteraad onder de voorwaarde dat het commissielid op de laatste lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen stond. We konden zo iemand vinden: Ernst Cramer werd het commissielid.
Deze situatie heeft geduurd tot aan de verkiezingen van 1994. Toen werd er, haast bij verrassing, een tweede zetel in de wacht gesleept. Hoewel dit een restzetel was zag de RPF-GPV-SGP-fractie dit toch als zegen van God op al het werk wat in de afgelopen jaren was verricht. En dat gaf nieuwe energie. Veel werk is door de raadsleden Berend Huijgen en Ernst Cramer besteed aan de bestuursstijl van Zeewolde. Zij hebben zich altijd ingezet voor de ontwikkeling van Zeewolde als jongste dorp van Nederland. Een evenwichtige groei, ten dienste van de oorspronkelijke gedachte bij het stichten van Zeewolde, was het doel. Daar waar in heel Nederland alle gebieden in die jaren wel op slot leken te zitten was er bij ons ruimte om in een prachtige omgeving met bossen, water en akkers een heerlijke leefomgeving te creëren. En dat is ook prima aan het lukken. Daarnaast is altijd heel kritisch gekeken naar de financiën van ons dorp. Er is, tot op de dag van vandaag, op gehamerd dat je niet meer uit kon geven dan dat je had. Maar in de beginjaren was er telkens extra geld vanuit het Rijk. Dat heeft niet geholpen om een strakke begrotingsdiscipline te ontwikkelen.
Groot discussiepunt werd het nieuwe structuurplan dat in 1996 opgestart was. Zoals eerder al aangegeven heeft de partij zich altijd ingezet voor een gezonde groei van het dorp. Maar het toenmalige college maakte keuzes die niet helder uit te leggen waren. Er ontstond dan ook echt oproer onder de burgers over het gevoerde beleid. Hoewel het plan in 1997 wel is vastgesteld door de gemeenteraad was er veel onvrede over de gevolgde werkwijze ontstaan.
Bij de verkiezingen van 1998 volgde er een complete aardverschuiving. Er hadden zich twee nieuwe partijen aangemeld: Leefbaar Zeewolde en de Zeewolde Partij. Deze kwamen met respectievelijk 5 en 3 zetels in de raad. Grote verliezers waren de VVD en het CDA. Deze hadden op winst gerekend, maar moesten beiden zetels inleveren. De RPF-GPV-SGP-fractie sleepte opnieuw 2 zetels in de wacht. De vreugde hierover was groot, want in alle discussies over de groei van Zeewolde waren we een stabiele partij gebleken die positief kritisch de ontwikkelingen volgde.
Na de verkiezingen van 1998 volgde een uniek proces. In alle openbaarheid is met de hulp van externe begeleiding (door het Instituut voor Publiek en Politiek) onderhandelingen over een raadsprogramma gevoerd. Onze fractie, opnieuw Berend Huijgen en Ernst Cramer, heeft in deze discussie nadrukkelijk haar steentje bijgedragen en heel wat tekstvoorstellen gedaan. Uiteindelijk is toen een college gevormd tussen Leefbaar Zeewolde, de Zeewolde Partij en de VVD. Het belangrijkste item was het opstellen van een nieuwe Structuur Visie. Hierin zouden de keuzes die gemaakt waren voor het opgestelde Structuurplan opnieuw tegen het licht worden gehouden, en door middel van een interactief proces met de bevolking nog eens worden beoordeeld.
Eind 2000 was dit proces zover dat conclusies getrokken konden worden. Die gaven aan dat de bevolking overwegend de groei van het dorp steunde mits deze gematigd was. Veel aandacht zou gegeven moeten worden aan het uitbouwen van voorzieningen in het dorp en voldoende werkgelegenheid. Dit resultaat was voor Leefbaar Zeewolde aanleiding om uit het college te stappen. Zij vond dat de ontwikkeling niet paste bij haar visie en die van haar kiezers. Onze fractie heeft toen, na snel beraad, ingestemd met de vraag om een wethouder te leveren. En zo trad Ernst Cramer toe tot het dagelijks bestuur.
Inmiddels was op landelijk niveau de discussie tussen RPF en GPV zo ver gevorderd dat de partijen besloten hadden onder de naam ChristenUnie verder te gaan. Dat leidde er toe dat in september 2000 aan de voorzitter van het stembureau gevraagd is om de naam van de fractie te mogen wijzigen in ChristenUnie/SGP. Dat is toegestaan.
In de aanloop naar de nieuwe verkiezingen bleek het feit dat de ChristenUnie met een vrouw hoog op de lijst wilde komen een belemmering voor de SGP om daaraan mee te werken. Hoewel lokaal de bezwaren hiertegen niet sterk waren, kreeg de partij van de landelijke SGP geen toestemming om met een gezamenlijke lijst uit te komen. Daarom is de ChristenUnie zelfstandig de verkiezingen van 2002 ingegaan. Niet weer met als lijsttrekker Berend Huijgen. Deze had besloten om na bijna 20 jaar actief geweest te zijn in de politiek van Zeewolde te stoppen. De uitslag van deze verkiezing was weer verrassend. We kregen 3 zetels in de raad. Voor de ChristenUnie kwamen Ernst Cramer, Johan Kingma en Tineke Oostra in de Raad. De grote winnaar was weer Leefbaar Zeewolde die opnieuw 5 zetels kreeg.
Na een behoorlijke discussie tussen de partijen bleek het toch erg moeilijk om met Leefbaar Zeewolde een coalitie te vormen. Daarop werden VVD, CDA en de ChristenUnie het eens om samen een College te vormen. Dit had weliswaar een smalle basis met een krappe meerderheid in de raad van 1 zetel. Voor de ChristenUnie werd Ernst Cramer opnieuw wethouder. Gerben Dijksterhuis kwam vervolgens in de Raad. In september 2003 trok Tineke Oostra zich terug uit de raad, haar plaats werd ingenomen door de nummer 9 van de lijst, Ditta Vos, die al vanaf 2002 fractiemedewerkster was.
Al snel bleek dat de gemeentelijke financiën absoluut niet op orde waren. Daarnaast werd hard gewerkt aan een reorganisatie van het ambtelijk apparaat. Dit leverde veel stof tot discussie op. Veel energie is gestoken om dat allemaal op orde te krijgen, maar dat bleek een moeilijke klus te zijn. Daarnaast waren de verhoudingen in de raad zeer scherp. Door een ambtelijke rekenfout in de najaarsnota van 2004 werd door een meerderheid in de gemeenteraad de wethouder financiën verantwoordelijk gehouden. Ernst Cramer heeft daarop zijn functie neergelegd. De ChristenUnie heeft zich toen uit het college terug getrokken, waarop Leefbaar Zeewolde weer tot het college is toegetreden.
Voor de verkiezingen van 2006 werd opnieuw een lijst samengesteld met als nieuwe lijsttrekker Thijs van Daalen. Hij is jarenlang landelijk voorzitter geweest (de 1e!) van de ChristenUnie. En hij was geruime tijd lid van de Provinciale Staten van Flevoland. De fractie behaalde weer drie zetels, ingenomen door Thijs van Daalen, Gerben Dijksterhuis en Tamara Strating. Na mislukte pogingen van andere combinaties schoof de ChristenUniefractie aan bij onderhandelingen met de fracties van VVD en Leefbaar Zeewolde. Dit leidde tot een nieuwe coalitie. Thijs werd wethouder zodat de fractie weer een nieuw gezicht kon verwelkomen: Ernst Bron.